where's my magic?..I lost it
posted on 05 Jun 2008 14:43 by photographsชั้นสับสน
ชั้นเเย่เเล้ว
ไม่เข้าใจความป่วงขั้นสุดยอดมะระบกของตัวเอง
วันก่อนชั้นไปเที่ยว เที่ยวเหมือนเคยๆ
เหมือนที่เคยเบื่อ เบื่อเเล้วเที่ยว เที่ยวเเล้วเบื่อ เเล้วกูก็เที่ยว!!
ตื่นเช้ามาอีกวัน
เเม่ง มันให้ความรู้สึกที่แบบ สุดยอดของความละเหี่ย
คือตอนนั้น วลีเด็ดมันโผล่เข้ามาในหัว
อารมณ์โรคจิตติสแตก แบกโลก โศกเศร้าประมานนั้นเลย
What the hell i'm doing here, i'm not belong here!!
เออ จริงๆนะ
เช้านั้น นั่งบอกตัวเองตลอดทางกลับบ้านว่า
"กูจะไม่ไปเที่ยวเเล้ว กูทำไปทำไมวะ!! กูจะไม่กินเหล้า กูจะเลิกสูบบุหรี่"
คือวันนั้น เสาวลักษณ์ หดหู่ขั้นจตุรเทพมากๆ
ไม่รู้ว่าทำไม ชั้นควรจะละทางโลกรึป่าวเนี่ย ห๊ะ...?
เเค่รู้สึกว่า เสาวลักษณ์ คนเก่าที่ไม่ต้องดิ้นรน ไม่ตะเกียกตะกาย
ก็เเค่ นั่งรถเมล์สาย8ไปเดินสำเพ็ง กางเกงขาสั้นเสื้อยืด
กับกล้องถ่ายรูปแล้วก็สมุดเล่มนึงมันหายไปไหน
ชั้นเคยมีความสุขกับสิ่งเหล่านั้น
แล้วชั้นกำลังทำเรื่องห่าเหวอะไรอยู่ตอนนี้
เมื่อก่อนบล็อกของชั้นเป็นที่นิยมหล่ะ แต่ตอนนี้ไม่เเล้ว
ที่ๆชั้นเคยมีไว้ยามต้องการเปล่งแสนยานุภาพของความสุข
ตอนนี้มันกลายเป็นที่ระบายเวลาหาความสุขไม่ได้
ชั้นคยชอบถ่ายรูปเยอะเเยะ ชั้นมีความสุขกับมัน คนอื่นๆ...ก็คงเช่นกัน
พวกคุณเห็นความสุขในภาพถ่ายของชั้นใช่มั้ย
เเล้วรู้รึป่าวว่ามันผ่านไปเเล้ว1ปี ชั้นทิ้งสิ่งเหล่านั้นไปแทบไม่มีซาก
ทำไมสิ่งที่ชั้น "เคย" มีความสุขที่จะทำ
มันกลายมาเป็นสิ่งที่ชั้น "ต้องทำ" เพื่อให้มีความสุข
ชั้นจะร้องไห้อะ ชั้นเป็นอะไร ..... เวทย์มนต์ของชั้นหายไปหมดเเล้วหว่ะ
ตอนนี้มันเเห้งเหี่ยว เเม่งเหมือนขาดน้ำ ขาดปุ๋ย ขาดยูเรีย
เหมือนชั้นอยู่ได้ด้วยสารเคมีอะไรเถือกนั้น เหมือนเป็นมนุษย์ดิจิตอล
แต่ชั้นอยากกลับไปเป็นบุคคลระบบถีบจักรนี่หว่า
ทำยังไงดีๆๆๆๆ เกิดไรขึ้นวะ
ถ้าไปสเถียรธรรมสถานซัก3วัน จะดีมั้ย ....
ชั้นอยากได้เครื่องสูบลม อยากหัวใจพองโต ความรู้สึกที่มันสุขเเบบลอยๆ
กุอยากได้ทั้งหมดนั่นกลับมา
เอาเวทย์มนต์กุคืนมา