Photograph... ความสุขทุกมวลอากาศ...Can you feel it ?

ได้รู้ข่าวของคนที่เเทบจะไม่รู้จักคนนึง
คนที่แทบจะไม่รู้จัก
.
.
.
.
ที่คงจะไม่มีวันได้ทำความรู้จัก
ทุกครั้งที่ได้ยินได้ฟังว่าเพื่อน หรือเพื่อนของเพื่อนใคร
ได้พัก หลับยาวว อย่างไม่มีวันตื่นเเบบนี้
หดหู่....
ไม่รู้ว่า ความรู้สึกที่เกิดมันคือ สงสารเค้า
หรือว่า กลัวที่จะเป็นแบบเค้ากันแน่

ทุกครั้งที่เกิดเรื่องเเบบนี้กับคนรุ่นเดียวกันกับเรา
20ปี ที่ได้ใช้ชีวิต มันสั้นจริงๆ มันเหมือน
ดูละคร ที่กำลังจะเเฮ๊ปปี้เอ็นดิ้งเเต่ท้ายสุด นางเอกโดนยิงตาย!!

เหมือนชีวิต พึ่งกำลังจะก้าวขากางปีก
แต่ก็โดนริดรอนสิทธิเอาไปซะดื้อๆ ทำไมว้า
เรื่องเเบบนี้ ทำไมถึงต้องเกิดกับ บุคคลอายุต่ำกว่า 35
ไม่ใช่ว่าเด็กเเล้วตายไม่ได้....
เเต่จะให้เกิดมาทำไม ในเมื่อให้เวลากันแค่นี้
เราจะสร้างรากฐาน ความมั่นคง ลงทุนกับชีวิตๆนึงไปทำไมกัน
ในเมื่อมันจะได้ ใช้ ไม่คุ้มกับต้นทุนดอกเบี้ยที่เสียไป

ถ้าเป็นเราหล่ะ !!
กุขี้ขลาดเกินกว่าจะยอมรับได้ ถ้าเกิดเป็นมะเร็งระยะสุดท้าย
สิ่งที่ทำได้ตอนนี้ คือทุกๆนาทีที่ยังลืมตา และหายใจอยู่ใช่มั้ย
บางครั้งคิดว่า กุควรจะรีรอ โอกาส รึป่าว
รอ โชคชะตาดีมั้ย
แต่ถ้าหาก มันไม่มีเวลาให้รอ หล่ะวะ

กุหยั่งรู้อนาคตไม่ได้หรอก
คนเรากลัวตายเพราะอะไร
ก็คงเพราะกุยังไม่ได้ทำในสิ่งที่กุต้องการ
ชีวิตมันยัง คืนทุนไม่ได้เลย อย่าว่าเเต่หากำไร
จะว่าเกิดมาบนเหตุเเละผลทางการตลาด ก็คงจะไม่ผิด
หรือใครจะเถียงว่า คุณไม่กลัว การจบสิ้น การถูกเด็ดปีก ถูกริดรอนสิทธิที่จะหายใจ
ที่จะมีชีวิต

คนที่เเทบจะไม่รู้จักคนนั้น เค้าเสียเเล้ว
ด้วยโรคมะเร็งช่องปาก
โรคที่กูฟังเเล้วก็อุทานว่า
"เฮ้ยมีด้วยหรอวะ ? "

เราเคยเจอกวางรึป่าวนะ
เราอาจจะเคยเดินผ่านกันไป

มีคนกี่ร้อยกี่พันที่เเค่เดินชนไหล่ เเค่เคยเหนหน้า
เคยได้ยินเสียง เคยรู้สึกรำคาญเวลาเอยู่ในโรงหนัง
ใบหน้าเปนร้อยๆ ที่พันกันยุ่งไปหมด
เคยสงสัย ว่า ผุหญิงคนนั้นเค้าเปนอะไร ทำไม หน้าตาไม่รับเขก
เคยนึกด่ากระเป๋ารถเมล์ในใจ
ถ้าหลังจากนั้นเเค่5นาที เค้าถูกรถชนตาย
หรือได้รับเเจ้งจากโรงบาลว่าอยู่ได้อีกเเค่1เดือน หล่ะ

จะมีซักกี่คนที่โชคดี ได้คืนทั้งต้นทุนเเละกำไร วะ
กุไม่เเปลกใจที่คนเฒ่าคนเเก่จะตายจากไป ด้วยความสงบ
เค้าคุ้มเเล้ว กับชีวิตชีวิตนึง

เเล้วในกรณีนี้หล่ะ.......หดหู่
หลับให้สบายนะกวาง
กวางก็เเค่ เข้าเส้นชัยไปนั่งรอนอนรอตีพุงสบายๆ ก่อนใครเท่านั้นเอง
ไม่นานหรอก เดี๋ยวเราทุกคนก็ต้องตามไป

นึกถึง Nada Sou Sou ที่ย่าบอกนางเอกว่า
พี่ชายไปอยู่ที่เกาะไกลเเสนไกล
ความตายมันจะต่างอะไร ก็เเค่ไม่ได้เจอหน้า เเค่เรารู้อยู่กับใจเราเอง
เค้าก็เเค่ ตีตั๋วไปอยู่ที่เกาะสุดโพ้นทะเล โชคไม่ดี ที่ไม่มีตั๋วกลับ...
เดี๋ยว.....ก็เจอกัน

Rest in peace ...

edit @ 12 Oct 2007 21:53:54 by photograph