Photograph... ความสุขทุกมวลอากาศ...Can you feel it ?

วันนี้ PHOTOGRAPH blog

เต็มใจเสนอ เอ๋อ เอ๋อ ออ อ ออออ (ลากเสียงตามด้วย)
.
.
.
"นิทานบุญชู อู อู อออออ"
.
.
ให้เสียงภาษาคนโดย โดย โดย ชื่อไรดีฟะ พันธ์ทมิฬ (คิดได้ไง!!)

เรื่องมันมีอยู่ว่า

บุญชูเป็นหมา
บุญชูมีเจ้าของ
บุญชูชอบนั่งยองๆ(เอ่อ...)

แต่บุญชูไม่อยากเป็นหมา
บุญชูไม่อยากมีเจ้าของ
และชอบนั่งไข่วห้างมากกว่านั่งยองๆ
ที่สำคัญ บุญชูอยากมีอิสระ....เสรี....อยู่ที่ไหน

(เพลงเสกโลโซป่าววะ เสี่ยวเเดกกก..)

บุญชูมีกรงเป็นของตัวเอง
บุญชูมีเชือกล่ามคอเป็นของตัวเอง
แต่บุญชูอยากได้สร้อยทองคล้องคอมากกว่านิ

ทำไงดี ทำไงดี
ก็ถอดเชือกออกเสะ(เสียงสวรรค์)
มีตั้ง4เท้า ทำไมไม่ช่วยตัวเองเล่า
อืมมม ....จิงหว่ะ บุญชูคิดในใจ

บุญชูเป็นอิสระ
บุญชูอยากไปพบโลกกว้างใหญ่
แต่ทำยังไงจะออกจากที่นี่ได้หล่ะวะ(พูดไม่เพราะเลยบุญชู)

บุญชูโดดลงจากชั้นหนังสือชั้นที่1(กาตูนผู้หญิง)

เจอคาโอะจัง
ถามว่าจะออกไปยังไง
คาโอะจังบอกว่า จะออกไปทำไม อยู่ที่นี่ก็ดีอยู่เเล้ว
มีข้าวให้กิน มีที่ให้นอน กลางคืนเปิดเเอร์ด้วยย
หรือถ้าวันไนหเจ้าของห้องมันอารมดี มันเปิดเพลงด้วยนา
เเต่บุญชูบอกว่า
บุญชูเบื่อ บุญชูอยากเป็นหมาโต บุญชูเบื่อเป็นเด็ก
บุญชูอยากพบเจอสิ่งใหม่ๆ เข้าใจมะ

ลงมาชั้นหนังสือชั้น2(เป็นการ์ตูนผู้ชาย)
เจอปาเเมนคุง
บุญชูถามคำถามเดิม
ปาแมนคุงบอกว่า จะออกไปทำไม ออกไปเเล้วได้อะไร
บุญชูเลยย้อน เเล้วอยู่ที่นี่ได้อะไร!!
ปาเเมนเลยถามต่อไม่กลัวหมาขี้เมาดมกาวมันกัดเอาหรอ
บุญชูพูดออกไปด้วยความกล้าหาญ

ทั้งที่ใจกลัวเเทบเยี่ยวราด(ไม่เพราะอีกเเล้ว)
ไม่กลัว บุญชูไม่กลัวว้อยยยย ฮือออออออ

แต่ก่อนไปบุญชูอยากรู้ว่า ไอ้ตัวที่ห้ออยู่ข้างหลังนั่นมันอะไรลูกกรอกรึป่าว!!
ปาเเมนเลยไขข้อสงสัยให้ ว่า
มันคือ ..
มันคือออออ .....
ริดสีดวงที่บาดตูดมานาน เเต่ตัดไม่ออกนั่นเอง
บุญชูรู้สึกเสียวตูดชอบกนเลยรีบเลี่งออกมา

ทำไม ทำไม โลกใบน้อยของบุญชู ถึงมีเเต่คนงี่เง่าเก๊าเเดก
สกัดดาวรุ่งจริงๆเชียว เอ๊ะหรือว่าเทพเจ้า นัม เคว วังซุก กลั่นเเกล้งหว่า
ทำไมต้องถามลองใจให้มันตรอมใจด้วยว้า งืดดด

ลงมาชั้นล่าง
เจอป้า ฟุจิโอะ (คือตัวฮิรางานะเขียนไว้ข้างกล่อง กูยังอ่านฮิรางานะออกด้วย!!)
ป้าบอกว่าการที่จะทะลวงประตูอหังกาเเมนโกววว นั้นได้ เอ็งต้อง
ต้อง
ต้อง
....
ต้อง
กินผัก -"-

ไม่เช่นนั้น เจ้าจะต้องทนลากริดสีดวงเม็ดโตๆไปด้วยเหมือนปาเเมนคุง
...
จากนั้นก็ต้อง
ต้อง
ต้อง

....
เก็บกระเป๋าก่อนน (อ้าววว!!)
จากนั้นจึงไปที่ทุ่งทานตะวัน และทานตะวันให้หมด( "เเดก" ตะวันอะ เข้าใจปะ)
เจ้าจะพบกุญเเจ พาเจ้าไปสู่โลกกว้างงงง ง่าง ง่างงงง

บุญชูคิดในใจ
ทำไมแม่งช่างเป็นภาระที่กวนกรีบตีนของสัตหน้าขนเช่นนี้
นี่ นี่ อ่า ห้องนี้มันกว้างเพียงไหนกันเนี่ย อ้ากกกก
ข้าจะมีพลังวัตเพียงพอที่จะกินตะวันหมดทั้งทุ่งรือออ
ทำยังไงดีเล่า

อ้อ เคยได้ยินมาว่ามีท่านผู้เฒ่า คอนเกต แห่งชั้นหนังสือที่วางคอม
มีพลังลมปรานแก่กล้า คงต้องไปขอฟามช่วยเหลือออ

( เฮ้ยมันเริ่มเป็นหนังจีนเเล้วหว่ะ)

ว่าเเล้วบุญชูจึงเดินทาง เดินทาง ฮ่า ฮ้า ฮ้า ฮา ฮา ฮ้าาาาาาาา
ตะเกียกตะกาย ตีนหลังคุ้ย ตีนหน้าไข่วคว้า
หางบิดเป็นเกลียว เพราะเกร็ง !! ค่อยๆปีนไปขึ้นไป
ขึ้นไป
ขึ้นไป
นั่น นั่น อะไร อะไร

ตัวอะไร หน้าตะเหมือนหอยเม่นมีจมูก
โอ้ววว เจอเเล้วววว เจอเเล้วววว
"ท่านคอนเกตตตต ช่วยข้าด้วยย ข้าต้องการพลังวัต ซัก180โวลต์
ท่านขายยังไง?" (หง่ะ)
"ขายเป็นโล 2โล80"
"เฮ้ยไม่ใช่ !!! " (ทำกุไข้วเขว)
ผู้เฒ่า คอนเกต มองด้วยสายตาหยามเหยียด
"นี่เจ้าคิดว่ามันขายกันง่ายๆงั้นรึ
ข้าสั่งสมพลังมาร่วม60ปีตั้งเเต่ข้ายังเป็นเพียงเด็กชายบัวคู่
จนตอนนี้เลื่อนขั้นมา13ขั้นถึงขั้นคอนเกต
อีกเพียงเล็กน้อยก็จะถึงขั้น ซอลท์(เค็มเเต่ดี)"
"เจ้าคิดว่าข้า "ง่าย"อย่างงั้นเล้ยยย(กรุนาลากเสียงสูงคำสุดท้าย)"

"เออ" บุญชูบอก
เด็กอย่างเจ้านี่อหังกาดีนัก เจ้าจะเอาไปทำไมพลัง"วัต"เนี่ย
เอาพลัง"นับ"แทนได้มั้ย ข้าขายถูกๆเลยเอ้า 3อัน50
"ไม่เอาว้อยยย ข้าจะเอาพลังวัต" ข้าต้องไปทาน ตะวัน
"อ้อ นี่อิป้าฟุจิโอะมันซักเจส เอ็งมาใช่มะ"
"5555 ข้าไม่ให้ ถ้าเอ็งอยากได้ ข้ามีเงื่อน....ไข"
"ว่ามา.."
"เจ้าต้องไป เด็ดขนหูของหนูยักษ์แห่งเทือกเขาปลายตีนอิดิวมาให้ข้าสัก3เส้น"
"เอ่อ จิงๆเเล้วมันน่าจะเป็นไปเก็บ บัวหิมะ หรือไม่ก็ดอกเหมยสีเหลืองอะไรเถือกนั้นไม่ใช่หรอท่าน"
"ข้ากลัวว่ามันจะเป็นหนังกำลังภายในเกินไปนะเสะ"
........"เฮ้ยนี่เจ้าย้อนข้าเหรอ!!" คอนเกตพึ่งจะละลึกชาตได้
"อ่า เอ่อ ป่าวๆ ข้าขออภัยตกลงขนหูก็ขนหู"
"เเต่ต้องเป็นขนหูเส้นที่ยาว3นิ้ว2เซน หยิกตรงกลาง และเเตกปลาย อ้อที่ขึ้นราเเล้วด้วยเท่านั้นนะ.
อึ้งเล็กน้อย อะไรจะทุเรศปานนั้น
"เอ่อ...นั่นท่านพูดถึงขนหูหรือขนตูดหน่ะ"
"ขนหูเสะ ไอ้เด็กสมองลิง(เฮ้ยยย กูเป็นลิง)"
"ได้ ข้าทำได้"

ระหว่างทางบุญชูทบทวนมาตลอด
ต้องเอาขนหูของหนูยักที่เทือกเขา"ปลายตีนอิมิว เอ๊ย ดิว"
ขนยาว3นิ้ว2เซน หยิกกลาง แตกปลายเเระขึ้นรา
เอามาให้ ลิงเเก่คอนเกต
เพื่อเเลกกับพลังวัต 180โวลต์
เพื่อนำไปที่ทุ่ง
เพื่อ "ทานตะวัน"
เพื่อเอากุญเเจ
เพื่อไขประตู ออกไปสู่โลกกว้าง
ไมมันหลายหลากเหลือเกินวะเนี่ย ใครกันที่คิดกฎเกณเอวังดังเก้อันนี้ขึ้นมา
ช่างน่าฟัดแล้วทิ่มสะดือให้ตายนัก
เอาน่าๆๆๆ
เพื่อโลกกว้างใหญ่
.
.
.
.
โลกกว้างงงงหญ่......

ทันใดนั้นเอง

โอ้ววว เหตการเลวร้ายดุดละครจีนตอนบ่ายก็ผุดขึ้น

รูมโอวเนอกลับมาเเล้ว

กลับมาพร้อมกับกอดจูบบุญชูอย่างบ้าคลั่ง

แผนการณ์จะลุล่วงหรือจะง่วงนอน.....

ติดตามตอนต่อไป(ไม่ใคร่ติดกูก็จะให้ติด)

To be continue

Ps. เอ่อ กูเป็นอะไร ใครก็ได้หยุดกูที ที่จิงกูถ่ายอิรูปพวกนี้เพื่อทำโปสการ์ดเเต่ไฉนเลยมันกลายเป็นเครื่องมือเล่านิทาน
ตอนเเรกกูว่ามันก็นิทานนะ เเต่ไปๆมาเเม่ง วกเข้าหนังจีนได้ด้วย โอ้ววววว หาญกล้าจิงๆกูนี่ โอ้ยย อิบ้าาา ใครมาอ่านจนจบยิ่งบ้ากว่ากูหลายเท่า บ้าใหญ่เเล้ว ก๊ากกกกกกกก