Photograph... ความสุขทุกมวลอากาศ...Can you feel it ?

หลังจากที่บอร์ดเจ๊งมา2อาทิต(แล้วมั้ง) ทำให้กูไม่ได้เขียนเลย ตอนนี้กูพึ่งมาคิดได้ว่า
แล้วมันเกี่ยวอะไรกับบอร์ดวะ!! ถ้ากูจะเขียน ทำไมต้องรอให้คนอื่นมาอ่าน
เออ ดีๆ

เอาเป็นว่า กูจะพูดถึงเมื่อวันเสาร์ที่เเล้วมา วันที่19.11.06
กูนัดกับอิปลาไว้ว่าจะไปเที่ยว"ตามประสา" ตามเรื่องตามราวของกู2คน
ช่วงนี้กูสนิทกับมันหว่ะ ไม่ใช่ช่วงนี้สิ มันเริ่มเปนมานานเเล้ว
เเล้วก็คงเป็นไปเรื่อยๆ กูอยู่กับเเม่งเเล้วสบายใจ กูเเทบไม่ต้องคิดอะไร ไม่ต้องวางเเผน ไม่ต้องอะไรทั้งสิ้น
ทุกอย่างมันเป็นไปเองตามเเบบที่มันควรจะเป็น แล้วกูก็มีความสุขดี
กูหวังว่ามึงคงรู้สึกแบบเดียวกันกับกู ที่กูบอกว่ากูอยากไป2คนกับมึง นั่นหมายถึง2คนอย่างที่พูด กูชอบไปเที่ยวกับมึง2คนหว่ะปลา
เข้าใจคำว่าอิสระมะ กูรู้สึกได้ถึงคำนี้เวลาอยู่กับมึง มันมีอะไรที่เหมือนกันอย่างที่กูไม่คิดว่าจะเหมือน
เอาเถอะสรุปว่า กูชอบตรงที่ทุกอย่างมันเปนไปอย่าใจกูก็เเล้วกัน

เริ่มที่กูต้องไปส่งเอกสารเวิค ที่วิภาวดี กูเบื่อมาก เกียดมันหว่ะสาดดด
เกียดอิป้าที่ตรวจเอกสาร ทำท่าอย่างกะกูขอมันไปฟรีกูเบื่อ กูไม่น่าคิดผิดเลยหว่ะ เกียดมันอะสัดด อ้อ เอาอิปลาไปด้วยเพราะว่าจะได้ไม่ช้า แต่เเม่งก็ช้า กว่ามันจะเเต่งตัวเส็ด กูให้เเท็กซี่รอตั้งนานเส็ดเเล้วก็เลยไปท่าพระจนทร์ ไปเเท็กซี่ เจอคนขับผู้หญิง ก็ดีนะ เเม่งฮาดี ก๊ากกกกที่สำคัญ กูเจอสิ่งน่ากลัวโคตๆๆๆๆ จัดให้เป็นภาพอุบาดที่สุดในชีวิตเลยก็ว่าได้ โอ้ยย กูไม่อยากนึกถึงเลยจะอ้วกหว่ะ

ระหว่างที่กูถ่ายรูปนี้ อิปลากะลังด่าอิป้าข้างๆเรื่องข้ามถนน-"-

กูเหนคนขี้อะ ขี้เเบบกะลังอออกจากตูดเลย เเบบเเม่งนั่งยองๆอยู่ตงสนามก่อนเลี้ยวเข้าท่าพระจัน กูอยากบ้า
อิเหี้ยนีโม่วเเม่งเหนคนเดียวไม่พอ เสือกชี้ชวนให้กูดูด้วย โอ้ว ภาพกีฟามันๆ
มันน่าเกียดจิงๆหว่ะ กูเเบบรับไม่ได้อะ

หลังจากขับผ่านมันไปนิดนึง อิเชี่ยนีโม่มีเปิดกระจกรถตะโกนเรียกตำรวจที่กำลังข้ามถนนด้วย เค้าตกใจเลยสาดดด
55555
"ตำรวจๆๆๆๆๆ"
"ตำรวจ..."
"มะกี้อะ ตงสวนตงนู้นอะ มีคนขี้อยู่อะ นั่งขี้อยู่"
"ไปจับเลยๆๆ"

กูเเบบฮาสัดอะ ก๊ากกกกกกกกกกกก จี้หว่ะ

พอถึงท่าพระจัน กูก็ลงเดินโอ้วว ก็เดินๆซื้อของเล็กน้อยตามประสาคนงบน้อยๆ กูได้เเค่เเหวนกะสร้อยข้อเท้าอย่างละอัน 55
เส็ดเเล้วอินีโม่วก็หิวเลยไปกินข้าวหมูเเดงข้างๆตงนั้น กูไม่ได้กินหว่ะ อยากนะ เเต่กินมาเเล้ว กัวอิ่มก็เลยเซยโนววว มันไปซะ
กินเส็ดก็เดินไปท่าช้างต่อ กะจะไปหาร้านที่ขายเเหวน รถเข็นๆที่กูชอบไปคุ้ย วันนี้เเม่งไม่มาขายซะนี่
อดเลยกู กูอยากได้อะ เเม่งถูก วงละ5บาท 10บาทเอง เเง่งงง
มือถือกล้องคนละตัว เดินเรื่อยๆเเล้วก็ถ่าย เส็ดเเล้วก็เเว่บเข้าไปใน ศิลปากร
เฮ้ออออ กูมาเเถวนี้ทีไรก็เสียดายทุกที กูจะเเบบ
"เเม่ง จิงๆ แล้ว ชีวิต4ปีในมหาลัยของกู มันต้องอยู่เเถวนี้ไม่ใช่หรอ"
บอกตรงๆให้มันผ่านไปนานเเค่ไหนก็ก็จะยังรู้สึกอย่างงี้หว่ะ เเค่เพราะเลือกผิดไปนิดเดียวเอง กูติดที่นี่ด้วยซ้ำ มันเเค่อันดับที่กูเรียงพลาด

แค่นั้นเอง....

กูสวยอะเสะ!!

เอาน่า เเล้วก็เดินเข้าไปในม. กูชอบที่นี่จังเลย เเต่กูรู้สึกเเปลกเเยกไงไม่รู้หว่ะ กูรู้สึกว่าที่นี่ มันเป็นที่ส่วนตั ว
กูรู้สึกว่าตัวเองคือคนนอก ในขณะที่อิปลามันควักกล้องออกมาถ่ายๆๆๆ เเล้วก็ถ่าย
แต่กูกลับรู้สึกอาย ไม่กล้าเเม้เเต่จะหยุดนั่งพักที่นี่ด้วยซ้ำ อย่าว่าเเต่ถ่ายรูปเลย กูไม่อยากเก็บสิ่งที่ควรจะเป็นของกู
เเต่มันไม่ใช่ เอาไว้ในภาพถ่ายของกู

"คณะโบราณคดี" ที่เดียวในประเทศไทย

ที่ๆเป็นของกู

เเต่กูสัมผัสมันไม่ได้

น่าละเหี่ยใจจิงๆ

เส็ดเเล้วกูก็เลยลากอินีโม่ว ไปกินนมมาต์กาน ตอนเเรกเรียกตุ๊กๆคันเเรกเเม่มม 60 ไม่เอาเฟ้ย ปกติกูนั่งจากนี่เเค่40เอง
กูก็รอจนเจอคันที่มันคิด40 ไม่ต่อเลยด้วย อิอิ

อ้อ ลืมไป ไอ้ป้ายคนข้ามถนน อิอัฟโฟร่กางเกงขาบาน ยังอยู่หว่ะ ไม่มีใครไปลบมัน กูดีใจจัง
กูรู้ว่ามันก็เเค่คนมือบอนคนนึงที่ไปเขียนทับรูปเรขาคณิตทรงเดิมๆ เเต่กูชอบหว่ะ ที่สำคัญ มันเปนป้ายที่อยู่ตงข้ามวัดพระเเก้ว
กูยิ่งชอบใหญ่เลย อะไรๆที่มันขัดเเย้งกันดี กูไม่รู้ว่าทำไมไม่มีใครลบ ซึ่งจิงๆของอย่างงี้มันต้องถูกลบ ถูกป่าว เเต่ก็ยังคงอยู่ ดีจัง กูชอบ

ไปกินนมมนต์ กินช๊อก สังขยา ของโปรด ต้องสีส้มเท่านั้นนะ เเล้วก็อาหาร(ปลา) หนมปังนมเนยเเละน้ำตาล อ้วนเหี้ยๆอะ เเต่ก็เเดกจนหมดพร้อมกับนมขาวหวานๆอีก1เเก้ว ฮ้าาาา อิ่มจางงง อร่อยอะ กินเเล้วมีฟามสุข กูว่าทีหลังกูจะกินตอนกลางวันอย่างงี้เเหละ ได้บรรยากาศดี

อา เเล้วไปไหนต่อหว่า อ้อ ไปข้าวสาร
ไปทำไม?
ไปเเล้วได้อะไร?
กูไม่รู้
รู้เเต่ว่ามันเป็นสูตสำเร็จ เป็นเเพคเกจทัวร์"สำ" เเบบในเมือง

เหมือนถ้าไปสยามก็ต้อง กินข้าวที่ลิโด้ กินกล้วยๆ ร้องคาราโอกเกะ เเละถ่ายรูป

รูปนี้อิปลาถ่าย กูชอบมากเลยย

ก็เดินๆๆๆ ดูผู้คนถ่ายรูป ได้ซีดี John Mayer มาเเล้ว ยังไม่ได้ฟังเลยหว่ะ ลืมเลย เเล้วกูก็ไปเฮนน่ามาด้วย กูชอบหว่ะ
กูชอบคราวนี้มากเลย ชอบกว่าทุกอันที่เคยเพ้น สงสัยมือกูมันไม่อ้วนๆเเล้วมั้งมันเลยสวย กี๊ดดดด กูชอบหว่ะ
อิปลาก็เอาด้วย เเต่มันให้เค้าเพ้นลายบาร์โค๊ด มันบอกว่าเวลาเข้าซุปเปอมันจะได้ดังตี๊ดๆๆ มันอยากเป็นสินค้า (ที่ไม่มีใครซื้อ)
อ้อ เส็ดเเล้วก็เริ่มมืดหว่ะ นีโม่เลยพาเดินๆๆๆ ไปบางลำพู ไปซื้อเสื้อนิสิต เดินๆๆๆ ไปสมใจนึกเเม่มมม
มีเเต่เสื่อโอโม่ หน้าร้านเเม่งเขียนว่า "รับประกันความขาว โอโม่" ซึ่งมันคือคำที่กูไม่อยากได้ยินที่สุด โอโม่!!
เเม่งโอโม่จิงหว่ะ กูรับไม่ได้ ก็เลย ไม่เอา เส็ดเเล้วอิเชี่ยปลาก็รีบเดินๆๆๆ

เดินไป
เดินไป

เดิน

เดิน
.
.
.
...
.
..
.
.
จนหายไปเลย เเม่ง ไปตามละมั่งที่ไหนวะ!! กูเดินช้า เเล้วมันไม่มีหันกลัมามองกูเลย

เเล้วไง กูหลงเดะสาดดดด ยิ่งจำทางเก่งๆอยู่ด้วย โทหาเเม่งก็ไม่รับ กว่าจะรับกูก็โมโหมมันเเล้ว วันวันนึงนะ
บอกตงๆกูโกดอิปลาหลายครั้งมาก เเต่ครั้งละไม่เกิน5นาที เกียดมันก็บ่อย ถ้านับว่าวันนึงกูบอกว่าเกียดมันกี่ครั้งคงเปนสิบๆคำ
เส็ดเเล้วซักพักมันก็โทมา บอกทางให้กูเดินไปหา กูก็โมโห ก็ด่าๆๆๆ
"เชี่ยเเม่งรีบไปไหนวะ!!"
"คิดจะหันมามองมั่งมะว่ากูเดินตามมึงทันรึป่าว"
"เชี่ย"
"เเม่ง"

เส็ดเเล้วพอกูเจอมัน มันก็ทำท่าเดิมคือหัวเราะเเบบปลาทองของมัน ทำไงได้ กูก็ขำอะเสะ เเม่งง เส็ดเเล้วกูก็ไปซื้อเสื่อกับมัน ดีที่ร้านยังไม่ปิด
ได้เสื้อตัวยาวมา1ตัวกับกระโปงสอบเอวต่ำซึ่งก็ยังต่ำไม่สะใจกูอยู่ดีอะ ส่วนอิปลาเเม่งกูบอกให้มันซื้อกะโปงสอบเเม่งก็ไม่เชือกู เออ ช่างมัน

กูใช้ฟามพยามมากเลยนะ รูปนี้ กล้องกูเกือบตกน้ำ

ซื้อเส็ดก็ทุ่มนึงได้มั้ง กูก็เลยไปถนนพระอาทิตย์กัน ไปถึงก็ถ่ายรูปๆๆๆๆๆๆๆ ถ่ายๆๆๆๆๆเเล้วก็เข้าไปตงสวนสันติ ซึ่งวันนั้นมันก็มีงานละครกรุงเทพ มี2เวที อันนึงเปนละครที่เดกมหาลัยเล่น กับอีกอันเปนพวกรำๆอะ กูก็ไม่ได้สนใจอะไมากมาย กูสนใจสะพานพระรามเเปดกับที่นั่งติดแม่น้ำเจ้าพระยามืดๆข้างหลังเวทีรำนั่นมากกว่า

กูเลยลุยน้ำเปียกๆนิดๆเข้าไปที่นั่งเเม่งก็เลอะ ก็เลยต้องขึ้นไปเหยียบนั่งยองๆ
ถ่ายรูป55 ได้อารมมากกก มืดๆๆ เเล้วก็ก็ไปตะโกนเรียกอิปลามารับบรรยากาศดีๆเหมือนกู
กูชอบที่นี่มากเลย ก็ไม่เคยมานั่งที่นี่ตอนมืดๆเเบบนี้ ข้างหลังมีเสียงดนตรีโนรา กูไม่เเน่ใจว่าใช่มั้ย เเต่มันน่าจะเป็นเพลงทางใต้ๆอะ กูไม่เคยคิดว่ากูจะทนฟังเพลงพวกนี้ได้นานๆ เเต่นี่กูนั่งชิวกับมันมากมายหว่ะจิงๆนะ อันนี้ไม่ตอเเหลเลย มันเปนเพลงที่เปนจังหวะอะ ไม่รู้จะพูดไง คือมันไม่ได้รู้สึกน่าเบื่อ รู้สึกหดหู่ หรือรู้สึกสนุกสนาน ไม่รู้สึกอะไรเลย เเค่รู้สึกว่ามันสบายหูดี มันเป็นเส้นตรงอะ มันเปนเพลงที่เป็นจังหวะเเบบนี้ทั้งเพลง กูชอบมากเลย กูนั่งฟังอยู่ตั้งนาน

พอเพลงจบเลยชวนกันไปอีกฝั่งนึง ซึ่งเค้ากะลังเล่นละครอยู่ เปนของเดกม.สยาม กูพึ่งรู้ว่าม.สยามมีเเบบนี้ด้วย ก็ดีนะ กูดูตอนมันจะจบเเล้ว เเล้วพอจบปุ๊ป ลมจากไหนไม่รู้ มาเต็มเลย มาเเบบพัดใบไม้ปลิวลงมาพร้อมกับละครที่จบอะ สวยมาก

ตอนเเรกกูนึกว่าเค้าใช้พัดลมหรือตั้งใจทำ ป่าวเลยมันคือลมจิงๆใบไม้จากต้นไม้จิงๆ คนรอบๆโห่เฮกันใหญ่เลย 55 เจ๋งดี
เป็นความบังเอิญที่เหมาะเจาะจิงๆ หลังจากลมมา มันก็ตามมาด้วยฝนหว่ะ ทำไงได้หล่ะ ก็ต้องออกจากตงนั้นอะเสะ

ก็เลยเดินหาร้านนั่ง ทุกร้านคนเต็มไปหมด เกือบทุกร้านมีเล่นดนตรี คนเยอะๆ ซึ่งกูไม่ชอบ อิปลาบอกว่าเลือกเลย เเล้วเเต่กู
กูก็เลยเลือกร้านสวยๆร้านนึง ไม่มีคนเลย มีเเค่กู2คนเป็นลูกค้า มีเก้าอี้สีฟ้ากับโต๊ะเข้าชุดเก่าๆ สวยๆอยู่มุมด้านหน้าร้าน กูก็เลยเลือกนั่งตงนั้น
สั่งหมูมะนาวกับชามะนาวมากินพร้อมบุหรี่1ซอง เเค่นั้น เป็นลูกค้าที่เหี้ยมาก จิงๆกูนึกว่าเเค่มาหลบฝนเเปปเดียวไง

เเล้วอิปลาก็ขอกระดาษเค้ามาเขียนๆๆๆๆ ของมันเรื่อยเปื่อย เเล้วเพลงก็ดีอะ
เปิดเพลงได้ใจกูไปหมดเลย ชิวมากอะ สบายอย่างมาก กูนั่งเหมือนอยู่บ้านเลย ร้านก็สวยเเถมกูได้มุมดี มารู้อีกทีว่าชื่อร้าน SUNTANA
พี่ที่ร้านบอกว่า "ซานทาน่า" เเตูก็ชอบคำว่า "สันทนา" มากกว่าหว่ะ เป็นร้านสบายๆ ติดเเอร์ ไม่เย็นมาก กำลังดี สูบบุหรี่ได้ด้วย
กูนั่งกันตั้งเเต่2ทุ่มจนซัก4ทุ่มถึงเริ่มมีคนเข้าร้าน กูไม่เข้าใจว่าทำไมคนถึงไม่เลือกร้านที่เงียบๆ สำหรับกูมันน่านั่งกว่าร้านคนเยอะเสียงดังพวกนั้นซะอีก

ซีดี John Mayer กะห้องน้ำในร้าน กูอยากได้ก๊อกน้ำอันนี้><

วันหลังกูจะไปใหม่ กูชอบที่นี่ "สันทนา" นั่งดูดบุหรี่ชิวๆ กินหมูมะนาวกับกระเทียม555 กูพึ่งกินกระเทียมเปนวันนี้
อร่อยดีหว่ะ กูเลยเเย่งอินีโม่กินหมดเลยยย ชิวๆๆๆๆๆ จนกระทั่งมีพวกเกาหลีเข้ามา ความสงบเลยหายไป กูเลยออกดีกว่า เช็คบิล เเค่170 อิปลาจ่าย
นอกจากจะถูกเเล้วกูยังจิ๊กไฟเเช๊กเค้ามาอีก อิปลาถามกูว่า ไม่มีไฟเเล้วจะดูดบุหรี่ยังไง กูก็ "ก็นี่ไง (หยิบใส่กะเป๋าเลย(-"-))"

นั่งตุ๊กตุ๊ก ต่อไปคลองถม พอไปถึงด้วยความงงๆ เลยหลงเดินเข้าไปข้างในซึ่งมีเเต่รีโมท-"- เข้าไปเพื่อ!! ก็เลยเลาะๆๆ เดินออกมารอบนอก
ก็เลยได้ของเยอะเเยะเลยยย หนุกดี กูเจอชั้นหนังสือ กับชุดโต๊ะนั่งเหมือนในร้านตะกี้เลย 2พัน เอง เเต่ปัญหาคือไม่มีปัญญาเอากลับง เลย ช่างมัน
วันหลังค่อยไปใหม่ เดินๆๆๆ ก็ได้รองเท้าผ้าใบ1คู่ สีเหลือง สวยๆถูกใจ 200บาทเท่านั้น ยืมตังนีโม่ด้วย500
เเล้วก็เจอกระเป๋าสีเขียวเเดง50บาท อิโม่ก็ได้1ใบ อ้อ ได้นาฬิกาที่กูภูมใจด้วย คือตอนเเรกกูเจอมัน150 เจออีกร้าน99 เย่ๆๆๆ สมใจกู

สวยป่าวว วันก่อนกูใส่ไปม. เเม่งกัดกู!!

ซื้อทุกอย่างเส็ดก็เที่ยงคืนเเล้วเลยตกลงกลับเหอะ เรียกเเท็กซี่ เปนลุงใจดีที่เรียกตัวเองว่าพี่ อิปลามันชอบถามทาง เค้าก็บอกๆๆๆๆ บอกเยอะมาก บอกทุกที่เลย ตลกอะ 55 น่ารักดี ดีจังกูเจอเเต่เเทกซี่ดีๆวันนั้น

กลับถึงบ้าน น้ำไม่อาบ อ้อ ไปนอนบ้านนีโม่ บอกเเม่ว่าไปองครัก เลวหว่ะสัด

หลับบบตี4

ตื่น11โมง อิเชี่ยปลาบอกกูว่าบ่าย2 สาดดด ตื่นมาก็ไปกินข้าวววผัดเเหนม เเล้วกลับมาดูหนังต่อ ดู CLICK
หนังที่ อดัม เเซลเลอร์ เล่น หนุกดีกว่ะ กูชอบอะ ชอบอีกเเล้ว!!! ชอบทุกอย่างเลย
ตอนเเรกๆสนุกตลก หลังๆเริ่มเศร้า คิดดู กูร้องไห้ ให้กับหนังอดัม เเซลเลอ โอ้วก๊อดดดด

คนที่เล่นเป็นลูกมันเเม่งเท่อะ กูโคดกรี๊ดมันเลย หล่อะ เเต่อิปลาบอกไม่หล่อ ก็หล่อของกูอะ ก็ชอบเเม่งเซอๆดี เด๋วกูต้องไปหารูป อิๆ

เส็ดเเล้ว4โมง กุก็กลับบ้าน เฮ้ออออ จบซักที ยาวเหี้ยๆอะ

เเม่งน่ารักหว่ะ คนไรวะ><

มาพูดถึงวันนี้นิดหน่อย วันนี้กูเรียนอิงทัวร์ น่าเบื่อชิบหาย จารย์เเม่งอย่างกะสอนเดกมัธยม มิสอ้วนกูสอนเก่งกว่าหลายเท่า มาสอนมหาลัยได้ไงวะ
กูเลยชวนอิเมไปจ่ายค่าเทอม ซึ่งกูอะเสือกโง่ไง ไม่รู้ว่ามดเขตจ่ายในเน็ตเเล้ว ก็เลยต้องไปจ่ายสดๆ วิชาเเดนซ์ก็ไม่มีชื่อกุ ปัญหาปัญญาอ่อน กูโคตหงุดหงิดเลยอะ

อ้อ เเล้ววันนี้ ขึ้นรถไฟใต้ดินมากะอิตุ๊ด อิหน่า อิเม อิยู กุ๊กกิ๊ก อินิว เสียงดังมากกก เเล้วตลกมากอะสัด ขำตลอดทางจนกูปวดคอเลย
เเม่งพอกูบอกว่าปวดคออิตุ๊ดเเม่งก็บอกว่ากูโขกเยอะอะเสะ สัดเอ้ยย 55
วันนี้กูกินเบเกอรี่อีกเเล้ว T_T ต่อไปนี้ กูจะไม่เข้าร้านเบ เเล้วนะ เเล้วกูก็จะไม่กินข้าวเย็น
ไม่กินขนมจุกจิกเเล้วกูกัวน้ำหนักเเม่งขึ้นมาเหมือนเดิม กว่าจะลดได้กูเเทบตาย

กูจะไม่ยอมให้ตัวเองหนักเกิน51โลเด็ดขาด เเล้วเป้าหมายของกูตอนนี้คือ45โล ขาดตัว ตอนนี้หนัก50 อีก5โล ท่องไว้ๆๆๆ

เจอพายในรถตู้ด้วย คุยกะพาย ถามนู่นนี่ พายบอกอยากอยู่ มศว หว่ะ กูก็บอกว่ากูก็อยากอยู่ ศิลปากร พายเลยบอกงั้นเเลกกันมะ 55
เเลกกันง่ายๆงั้นก็ดีเดะ

Ps. กูว่าจะขายโปสการ์ดกะมิ้นหว่ะ (มั่นใจในรูปตัวเองมากไง)